از همین جا رویتان را می بوسم، دستتان را می فشارم و برای شما، همه‌ی آنها که دوستشان

می‌دارید ، همه‌ی آنها که نوروز را گرامی می دارند و تمامی مردم جهان روز و روزگاری به دور از جنگ،

فقر، نابرابری و خشونت آرزو می کنم.

عروس باد كه باشی

دست ها نه به پوشاندن

كه به پرپر كردن

بر گرد تو حلقه می شوند...

بی هوا به سراغ ایمیل های قدیمی ام رفتم ... این را آنجا یافتم ، حسن همایون دوست خوب آن روزهایم شعری نوشته بود به نام شیراز و برای من هم نوشته بودش .... بی هوا دلم خواست اینجا باشد این شعر به پاس دوستی خوبم با همایون که دغدغه های این سالها حسابی دورمان کرد از هم ...

که هر چه  ناخن فرو می کردم نمی نشست
کارد می آوردم تا آن را به دو نیم کنم
صبح ها برای  ادامه ی رویای تو
عصر ها برای بوی بهار نارنج های پنهان در پیرهنم

شیراز از نگاه مان به دنیا می آمد    هر صبح
تا نیمه های شب ادامه پیدا می کرد   در رواق هاُ ایوان ها ی حافظیه
ما که از هر چه می گرفتیم   به تفالی بی نیت می رسیدیم
خاطرم هست تاکسی ها و شماره ی تلفن ها، حتا آدم هایی را  که گرفتیم همه در همان تفال بودند  
لبریز می شدیم  تا آرامگاه خواجو که بالا می رفتیم
هیچ کدام پایین  نمی آمدیم   از پله هایی که  ساخته بود در دیگری
آنقدر می ماندیم     تا دروازه قرآن ترافیک می شد
بوق می زدیم    اما چراغ از نارنجی به رنگی دیگر نمی رسید
مانند آن روزها که   ...
 

نارنج ها از مزه یی به مزه ی دیگر
طعم همه ی روزهای شیراز را می چشیدند
بهارها عطر نارنجی ات را گم می کردند
در عفیف آباد  معالی آباد  کوزه گری   گودی گری
با این حال هیچ وقت جایی نمی گذاشتمت   که یادم نیاید
شاید آخرین بار رستوران شاطر عباس بود
که پی پیدا کردنش    تمام شهر را گشتم
اما تو سال ها پیش از ان جا رفته بودیُ
                    من دیگر  هیچ پرتقالی را...

انار دیگر میوه ی بهشت نیست

وقتی که

دانه های دل مردم خود جهنم است.

یلدا هم دیگر شب عاشقی نیست

وقتی که

ماه و ستاره راه آسمان ما را گم کرده اند....